Üzülme

Üzülme...
Üzülmek hayatı değiştirmiyor.. Hayatın içinde bazen süreçler , bazen sonuçlar üzüyor insanı...Üzülmek bir aksiyonu tetiklemedikçe işe yaramıyor...

Varamadığım , ulaşamadığım, olamadığım bazı hallere geriye dönüp bakınca kimi zaman üzülüyorum .
Oysa üzülmek değiştirmiyor hayatı..

O ana geri dönünce olumsuz sonuçlarda en büyük etken kendimi görüyorum...

Vazgeçmişim...
Vazgeçmek bir mağlubiyet şekli aslında...
Kapitalizm büyük bir anaforun içinde seni olmak istediğin yerin uzağında tutuyor..
Zira olmak istediğin yer bir talebin ateşleyicisi...

Kurduğun hayaller sistemin içinde bir tacirin ekmek kapisi olabilir...

Hayal pazarlayan bir alışveriş merkezi burası.

Aslında koca bir "mutsuzlar dünyası" burası... Sonra zincir restoranlarinda " mutluluk menüleri " anlamına gelen " happy meal" satiyorlar insanlara.

Aslında temelde gerçekten bu kadar adaletsiz bir işleyişin bu kadar vahşi bir cangılın ortasında , orman kanunlarına terk edilmiş bir hayatın insanı motive etme ihtimali olamaz ...

Güzel olduğu düşûnülen tüm ihtimaller bir kitle nin çevresinde toplanmışken
Orta sınıfa hep aynı resimleri göstermeye devam ediyorlar....

"Bak ...En diptekilere bak..... Kolları olmayan şu adama bak... Evi olmayan şu evsize.....
Bak iyi bak çöpteki ekmeği yiyene iyi bak... Haline şükret"

Şükür güzelim hayatın içine tüküren bezirganların elinde bir şırınga olmuş....

Al üzülme....Biz son model uçaklarda çat buradayız çat kapı arkasında ....Sen üzülme...

Kapitalizm her gün bir dalımı koparırken, ben geniş , yayılmış , gölgesi bol bir çınar olmak isterken tüm emeklerimi iğdiş eden bir sistematik...

Uzama ihtimalim olan yere doğru uzamaktan başka çarem yok gibi görünüyor...

İşte ormandaki ağaçların bir boka benzememesinin yegane sebebi bu...

"Ağacın ve ormanın böyle olmasına şükür ...." değil mi ?

Zira nereden baksan her yer çöl....